วัฒนธรรมการเล่นบาสในนิวยอร์ก ยุค 80s

ในมหานครนิวยอร์ก พวกเรากิน นอน หายใจเข้าออกเป็นบาสเกตบอล บาสเกตบอลที่นี่ไม่เหมือนที่อื่น เราไม่ปฏิเสธว่าเมืองอย่าง ลอส แองเจลิส หรือ ดีทรอยท์ มีนักบาสที่เก่งกาจเต็มไปหมด…แต่พวกเค้า ไม่เหมือนพวกเรา พวกเค้าไม่ได้หายใจเข้าออกเป็นบาสเกตบอล แม้ว่าเค้าอาจจะคิดว่าเค้าเป็นแบบนั้น แต่มันไม่มีทางเหมือนที่นี่…ไม่เหมือน นิวยอร์ก…พวกเราเล่นบาสตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นยันพระอาทิตย์ตก และมันเป็นการเล่นแบบ ‘จริงจัง’

ผมเล่นในสนาม Rucker Park ช่วงปี 1983 ตั้งแต่อายุ 13 ทุกคนในสนามไม่ได้สนใจว่าคุณเป็นเด็กหรืออายุเท่าไหร่ ถ้าคุณจะเล่นบาสที่นี่คุณมีแค่สองทางเลือก: คุณต้องสอนเชิงคนอื่น หรือ โดนหัวเราะถากถางคาสนาม มันเป็นหน้าที่ของคุณที่ต้องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าคุณเจ๋ง คุณต้องเล่นให้เก่งให้เร็วที่สุด ไม่ก็ ไปหาอย่างอื่นทำซะ

ในช่วงฤดูร้อน ผมจะตะเวนแข่งไปทั่วเมืองวันละสามถึงสี่เกมต่อวัน ทุกคนในทีมไม่มีเงิน การเดินทางไปแต่ละสนามต้องวางแผน ถ้าโชคดีมีคนในทีมที่มีรถตู้เราก็จะอัดกันไปในคันเดียว ถ้ารถเต็มคนที่เหลือก็ต้องหาทางไปเอง บ่อยครั้งที่เราต้องแอบกระโดดขึ้นรถไฟหรือหารเงินกันซื้อตั๋วแค่ใบเดียวแล้วอาศัยความไวผ่านช่องตรวจไปทีละสองคน โดนตำรวจจับก็บ่อย เวลาโดนจับ เราจะร้องขอความเห็นใจกับตำรวจว่า “เห็นใจพวกเราเถอะ พวกเราก็แค่เด็กที่พยายามหาทางไปเล่นบาส พวกเราไม่ไช่อาชญากร เรามันก็แค่เด็กจนๆ ที่อยากไปแข่งบาส แค่นั้นเอง” แม้พวกเราจะโดนต่อว่า ตักเตือนอย่างหนัก แต่สุดท้ายพวกเค้ามักจะปล่อยเรา…พวกเค้าเข้าใจ




เมื่อเกมเริ่มต้นขึ้น คุณเตรียมตัวถูกเหวี่ยงลงพื้น คุณจะถูกขัดขา คุณจะถูกฟาดที่ร่างกายอย่างหนักหน่วง ไม่มีการเรียกฟาวล์! ถ้าคุณเรียกฟาวล์ ทีมอื่นจะคิดว่าคุณปวกเปียก คุณอาจจะต้องเถียงกับพวกเค้า และสุดท้ายก็จะมีเรื่อง การทะเลาะกันในสนามเป็นเรื่องปกติ ในนิวยอร์ค บาสเกตบอลเป็นกีฬาแห่งการปะทะอย่างแท้จริง

ในสนาม คุณต้องโชว์ให้ทุกคนส่งเสียงร้องเชียร์คุณให้ได้ ไม่งั้นก็เตรียมตัวโดนหัวเราะใส่หน้าไล่ออกนอกสนามไปได้เลย การเล่นบาสแบบมาตรฐาน วิ่งขึ้นลงสนามด้วยความกระตืนรือร้นมันไม่พอสำหรับที่นี่ ทำแต้มหรือแอสซิสต์ได้มันไม่เพียงพอ มันสำคัญที่ ‘วิธีการ’ ที่คุณทำ มันต้องน่าประทับใจ ในตำแหน่งการ์ดจ่ายอย่างผม คุณต้องครอสโอเวอร์ใส่คู่ต่อสู้ คุณต้องเลี้ยงไขว้หลัง หรือ ลอดขาตัวประกบ คุณต้องโยน Alley-Oop ให้คนอื่นดังค์ สิ่งเหล่านี้มันเป็นท่าบังคับของการ์ดจ่ายในเมืองนี้

นักบาสจากต่างเมืองส่วนมากไม่รู้ว่า สนามบาสในนิวยอร์กมันมีขนาดที่แตกต่างกัน หลายแห่งไมได้มีขนาดมาตรฐาน บางแห่งสนามเล็กมาก บางยิมเพดานต่ำ บางที่เส้นออกหลังอยู่ติดกับกำแพง สภาพสนามไม่สำคัญสำหรับพวกเรา ขอให้มันเล่นได้ก็พอ ถ้าฝนตก เราก็เล่นมันกลางฝน ถ้าพื้นเปียกเกินไปเราก็หาที่ที่มีหลังคาเล่น…หนึ่งในสนามกลางแจ้งที่โด่งดังที่สุดในเมืองคือ สนามตรง West 4th Street หรือเรียกกันสั้นๆ ว่า “สนามกรง (The Cage)” สนามที่นี่มันเล็กมาก เอาแค่ว่าถ้าคุณรีบาวน์ได้และหันหลังกลับ คุณจะรู้ตัวว่าคุณอยู่บริเวณกึ่งกลางสนามแล้ว และด้วยความเล็กของมันนี่ละ ทำให้พื้นที่วิ่งมันน้อย ต้องปะทะเยอะ เลยเล่นกันดุดันสุดๆ การต่อยกันในสนามแห่งนี้ถือเป็นเรื่องปกติ

ถ้าคุณอยากเล่นบาสอย่างอิสระในนิวยอร์ก คุณต้องสร้างชื่อให้ตัวเองให้ได้ ที่นี่ไม่ได้เปิดรับคนแปลกหน้าต่างถิ่น ถ้าคุณเป็นแค่นักบาสธรรมดาๆ ในถิ่นของคุณ อย่าริอาจข้ามไปเล่นในถิ่นอื่น เพราะคุณจะโดนหาเรื่องได้ง่ายมาก ทุกคนในเมืองรู้กฎนี้ดี ถ้าสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไป เค้าจะทำให้คุณต้องวิ่งออกจากแถวนั้นแทบไม่ทัน…คุณต้องมีชื่อเสียงก่อน เริ่มจากสร้างชื่อในถิ่นตัวเองจนเป็นที่รู้จักไปทั่ว ให้คนยอมรับ จึงจะสามารถข้ามถิ่นไปเล่นได้ มันเป็นธรรมเนียม…แต่แม้จะพูดอย่างนั้น สมัยวัยรุ่นตอนที่ผมเล่นจนสร้างชื่อให้ตัวเองได้ ทุกคนในเมืองรู้จัก การจะออกไปเล่นต่างถิ่นก็ยังเสี่ยงอยู่ดี ถ้าผมจะไป ผมจะพาพรรคพวกไปด้วย เพื่อนกลุ่มที่พร้อมจะลุยเมื่อมีเรื่อง เพื่อนกลุ่มนี้ไม่ได้มาเล่นๆ โดยมากเป็นพวกที่มีประวัติและใช้ชีวิตข้างถนนมาอย่างโชกโชน พวกเค้าน่ากลัว และพร้อมจะลุยเพื่อผมทันทีโดยไม่ถามอะไรทั้งสิ้น



สำหรับเด็กที่หายใจเข้าออกเป็นบาสเกตบอล การมีนักบาสในเมืองเดียวกันเป็นไอดอลถือเป็นเรื่องปกติมาก สมัยที่ผมยังเด็ก Pearl Washington คือทุกอย่างของนักบาสนิวยอร์ก ทุกคนในเมืองอยากเป็นเขา อยากเท่อย่างเขา การเลี้ยง การจ่ายบอล การนำทีม และที่สำคัญท่าทางความมั่นใจในสนาม ผมอยากเท่แบบนั้น…จนมาสมัยที่ผมโตขึ้น เด็กในเมืองที่ยึดผมเป็นต้นแบบคือ Stephon Marbury เค้าเลียนแบบผมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการเลี้ยงบาส การชู๊ต และยังเลือกที่จะเข้ามหาวิทยาลัยเดียวกับผม มีจุดนึงเค้าถึงขั้นเลียนแบบทรงผมของผม

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ Kenny Anderson
Kenny Anderson /Jon SooHoo/NBAE via Getty Images

มาวันนี้ ผมนั่งย้อนนึกถึงสิ่งต่างๆ ในอดีต มันทำให้ผมรู้สึกภาคภูมิใจ มันเป็นช่วงเวลาที่พิเศษ ผมขอบคุณทุกอย่างที่ทำให้ผมมาถึงวันนี้ ผมไม่เคยเสียใจเลยที่ผมโตมาจากที่นี่…นิวยอร์ก

เรื่องเล่าจากอดีตนักบาส NBA: Kenny Anderson
http://www.theplayerstribune.com/kenny-anderson-how-we-bal…/

ภาพจาก: Sam Maller

– แปลและเรียบเรียงใหม่โดย Fatfree
——————————-
สนับสนุนโดย Te Basketball Shop – รองเท้าบาส รองเท้าบาสของแท้ ถ้าไม่ไช่ให้มาถีบ